YAZAN: Cemile EREL
Bir çocuğun gülümsemesinde sevmiştim yaşamı
Hayallerim vardı, rengarenk umutlarım.
Ben öğretmen Rojin;
Coğrafyam kaderim olmasın diye hayallerime tutundum.
Ömrümün en güzel yerinden vuruldum.
Kopardılar bütün sevinçlerimi, hayallerimi, yarınlarımı ve gülüşlerimi.
Ben öğretmen Rojin;
Annesinin severken bile kıyamadığı
Ninnilerle büyüttüğü ağıtlarla toprağa gömdüğü öğretmen Rojin.
Ben öğretmen Rojin;
Ben çocukken dünya güzel bir yerdi
Büyüyünce ne olacaksın? diye sorduklarında,
Öğretmen olacağım demiştim öğretmen... ölümümden habersiz
Çocuktum işte bilemedim
Beni yaşamdan, hayallerimden yarınlarımdan koparacaklarını nerden bilebilirdim.
Ben öğretmen Rojin;
Babamın nasır tutmuş ellerinden yaşama tutunan öğretmen Rojin.
Ben öğretmen Rojin;
Şimdi hangi toprak bahar kokar gülüşüme böylesine ölüm konmuş iken...
Ve bensiz hangi masallar mutlu sonla bitecek.
Ben öğretmen Rojin;
Çocukların koşarak büyüdüğü bir dünyada anılarım olmayacak artık
Gül kokan ellerime sonsuzluğu kondurdular...
Ben öğretmen Rojin...
