YAZAN VE SESLENDİREN: Saime BİRCAN SAK
Bir rampa insanı heyecanlandırır, duygulandırır mı? Otelin restoran bölümüne giderken ileriden gördüm onu. Harika renk ve desenlerden oluşmuş bu karoların üstüne bastığım anda, bu bina sıcacık gülümsedi. Taşlar dile geldi; aralarında fısıldaşmaya başladılar. Durdum. Üç metre vardı rampaya. Ben de gülümsedim. Ömrümde hiç böyle yürek dolusu olmamıştı gülümsemem.
İşte orda duruyordu! Buradan kim bilir kaç kez geçmiştik, neler konuşmuştuk… O anda rampayı okşayıp, öpesim geldi. Sen yoktun artık ama adımlarının izi orada bana gülümsüyordu! Bir sanat eserine bakar gibi baktım. Rampaya yavaş yavaş yürüdüm. Sonunda döndüm ve tekrar baktım. Yürek dolusu gülümsedim. Sen de bana el salladın.
Sanki acımla, yasımla helalleşmiştim o rampayı görünce. Hayretler içinde kaldım; ‘Bir rampa insanı bu kadar duygulandırabilir miydi gerçekten? ’ Şimdi restorana her giriş çıkışta rampayı geçmek zorundayım ve gülümsüyorum.
