ŞİİR
YAZAN: Ayşe Gülçin İLHAN
Eskiden kalma bir Isfahan şarkı çaldı, işte o gün bu şehirden vazgeçtim..
Bin yıl beklemiş bir zeytin ağacıydım
Dallarımdan yaprak dökecek kadar argın
Nefes alamadığım gökyüzünden geçer gibi vazgeçtim…
Usanmadan gözlerime nöbet yazdığım bilmem kaçıncı yılda,
O kapıyı soğuk bir Mart sabahı kapayıverdim ansızın,
Sevgilinin üşüttüğü soğuk nefesi keserek vazgeçtim…
Sonra çay demledim, çiçekleri öptüm aklımda bir yer yokmuşçasına
Boş kavanozları dizelediğim raflara
Başka renklerin hayalini kurdum ilk kez
Yüreğimi hafifletirken ağlamadım artık
Adını silerken birkaç yerden
Üzülmedim eskisi gibi,
Usulca vazgeçtim…
Hüzzam şarkıların sesini kıstım hatta kapatmaya ant içtim
Bahar ya hani günlerden de Cumartesi
Elime konmuş uğur böceğine niyetler tutmadım o gün ilk kez,
Muradım olur mu diye umutlanmayıp uçurdum kırmızı kanatları boşluğa
Serimce vazgeçtim…
Çaresiz kalıp cananından ayrılan anne gibi
Vatanını teslim eden mağlup asker gibi
Müebbete mecbur sessiz, çaresiz bir suçsuz gibi
Okulun son günüymüş,
En çok sevdiğim arkadaşın babasının tayini çıkmış da ayrılığın kederi çökmüş gibi
İçten içe bir yasla vazgeçtim…
Eski şiirlerde, bir öyküde yahut bir şarkıda bıraktım
Gelecek şiirlerden çıkarıp, başucumdan indirdim
Ömrü bu kadarmış aşkımızın derken bir şarkı çaldı hiç beklemezken:
Bekledim de gelmedin
Gözyaşımı silmedin diye serzenirken
Demek ki sevmemiş deyip içimden
Senden vazgeçtim sevdiğim usulünce biçimden…
Kalbim hafifledi
Sanki bir yağmur bulutu kalktı göğsümden
Bir hiçi sevebilen yüreğimi öpüp bir fanusa koydum
Yorduğum için özür diledim kendimden
Kutladım ellerimi ve o güzel gözlerimi
Yıllardır üstünde kalmış aşkımı alıverdim senden
Büyük geldi sana zaten uymamıştı kılığına derken,
Gülümsedim aynaya ve senden vazgeçtim…
Çok sevmenin sonu mu
Yazgı mı
Kul mu Tanrı mı demeden
Son seferini yapan son trene binip senden vazgeçtim…
13.04.2021
