YAZAN: Nur Banu HELVACIOĞLU
Kızım olsaydı, ona önce cesur olmayı değil, kendine güvenmeyi öğretirdim. Herkesin alkışını beklemeden yürüyebilmeyi, kendi iç sesine inanmayı bilsin isterdim. Yanlış yaptığında utanmasın; denediği için gurur duysun isterdim.
Kızım olsaydı, hayallerini küçültmesine izin vermezdim. “Yapamazsın” denilen her şeyi bir sınır değil, bir başlangıç gibi görsün isterdim. İster bilimle uğraşsın ister sanatla; kalbi nereye çekiliyorsa oraya gitsin diye yanında dururdum.
Kızım olsaydı, onu güçlü göstermeye çalışmazdım. Yorulduğunda durabilsin, kırıldığında bunu söyleyebilsin isterdim. Çünkü insan her zaman güçlü olmak zorunda değil; bazen sadece anlaşılmaya ihtiyacı vardır.
Kızım olsaydı, ona kendini başkalarıyla kıyaslamamayı öğretirdim. Herkesin yolu başka, zamanı başka. Kendi adımlarının yeterli olduğunu bilsin isterdim.
Kızım olsaydı, mükemmel bir anne olmaya çalışmazdım. Ama her koşulda yanında olan, hatasını kabul edebilen, sevgisini saklamayan bir anne olurdum.
Bugün 11 Şubat. Kucağımda bir kızım yok belki… ama kalbimde ona ait çok şey var. O sevgi bugün dünyadaki tüm kız çocuklarına dokunsun istiyorum. Kendilerine inanan, seslerini kısmazken kalplerini de kaybetmeyen kızlar için…
