YAZAN VE SESLENDİREN: Dünyanın Gölgesi
Geceler sustu.
Matem renginde sabahlar.
Beni benden alanlar.
Nadasa kalmayan bir yürek,
Yağmuru bol, gübresi acı,
Meyvesi, kabuk bağlamayan yaralar.
Ne zor şey;
En yakınının gözlerinde,
Bakışlarında
Tanımadığın, yabancı birini bulmak.
Manasız bir bakışın esiri olmak.
Oysa, oysa ben
Yüreğinde hasret büyüten.
Yok oluveriyor,
Var sandığım her şey gözlerimde.
Ben;
O garip ben.
Anladığım ama anlatamadığım.
Sustuğu yerde konuşmaya çalışan,
Başladığı yerde bitişi arayan.
Geceler sustu.
Söndü yıldızlar.
Matem renginde sabahlar.
Ne tezat şey, ölümle varoluşlar.
Ölmek ya da Varolmak.
Ama ölmenin başı varolmak,
Varolmanın sonu ölmek.
Ödül mü bu yoksa ceza mı?
Çırpınış mı yaşamak?
Ya yaşatmak.
Esaretin altında özgürlüğü aramak.
Ya bulursak.
Yalan, bu sadece
Umutsuz bir umut peşinde koşmak.
Zincirleri kırmak yürekten,
Silmek demek her şeyi,
Başlamak yeniden.
Ya boynumuza dolanan,
Yüreğimize kazılmış esaret izleri,
Özgür bırakır mı bizleri!
Yürek acısı.
Tanrım.
Mutluluğu bulsak,
Mutluluğun esiri olsak.
Acıyı özler miydik?
17.07.2001
