YAZAN VE SESLENDİREN: Cemile ÖZEKER
"Merhaba Dostlar…!
Okuyacağım bu dizeler; yalnızca 2 Temmuz'da yitirdiğimiz canların değil, bir daha hiçbir insanın düşüncesi, inancı ya da kimliği nedeniyle yaşamını yitirmediği bir ülke özleminin sesidir.
Takvim iki Temmuz'u gösterirken,
Bir şehir sustu önce...
Sonra göğe yükseldi duman,
Yandı taş duvarlar…
Yanan yalnız taş duvarlar değildi,
İnsanlığın utancı da yanarak işlendi zamana.
Türküler yarım kaldı,
Sazın teline kor düştü.
Bir ozanın sözü,
Bir şairin kalemi,
Bir düşün peşindeki gülüş
Alevlerin içinde kayboldu.
Oysa onlar
Bir türkünün kardeşliğini,
Bir şiirin umudunu,
Bir çocuğun yarınını konuşuyorlardı.
Hiç kimsenin inancına, kimliğine, düşüncesine
Düşman değildi sözleri.
Yangın söndü derler...
Hayır.
Her vicdanda hâlâ közü duran
Bir acıdır Madımak.
Her yıl temmuz rüzgârı estiğinde
İsimler yeniden düşer yüreğimize.
Unutmak değil çaremiz;
Hatırlamak, ders almak,
Aynı acıyı bir daha yaşatmamak.
Çünkü ölen yalnız insanlar değildi,
Birlikte yaşama umudumuz da yaralandı o gün.
Ey zaman...
O canların anısı önünde eğil.
Bir daha hiçbir ocak sönmesin,
Hiçbir türkü yarım kalmasın,
Hiçbir çocuk nefretin ateşini görmesin.
Ve biz,
Farklılıklarımızla aynı gökyüzünün altında
Barışı çoğaltalım.
Çünkü en güzel ağıt,
Bir daha hiçbir Madımak yaşanmaması için
İnsan kalabilmektir.
"Anılar, yalnızca hatırlanmak için değil; aynı acıların bir daha yaşanmaması için yaşatılır."
