YAZAN: Ebru BOZCUK
Biliyorum aslında o sesi... Muhtemelen atalarımdan yadigâr bir ses bu.
"Yeter artık, ekme dönemi bitti. Şimdi hasat zamanı, dur artık, soluklan" diyor.
Fakat içimde yükselen başka bir ses daha var. O daha derin ve daha sakin bir yerden konuşuyor sanki.
"Aslında şimdi tam zamanı" diyor.
50'li yaşlar, gençliğimizde bize ununu elemiş, duvara asmış bir kuşak gibi gelirdi. Oysa şimdi öyle mi?...
Evet bedenimiz eskisi gibi değil artık. Arada bir sinyaller, arızalar veriyor fakat hiç de öyle elini eteğini çekmek ister gibi bir halimiz de yok.
Esasında bu yaşlar inceden bir bilgelik de barındırıyor. Zihin çok daha keskin ve berrak. Ne istediğimizi gerçekten idrak ettiğimiz bir dönem bu.
Yılların getirdiği tecrübe ile en azından artık neyi istemediğimizi çok iyi biliyoruz.
Kiminle yol arkadaşlığı yapacağımızı, kimden uzak duracağımızı, kim için fedakârlık yapacağımızı artık netleştirmiş oluyoruz.
Yaşadığımız onca badirenin elbet bir getirisi olacaktı ve bu hal çok kıymetli bir hazine olarak elimizde artık.
Bundan sonra "mış gibi" yaşamanın anlamsızlığını çok iyi biliyoruz. Nerede yaşamak istediğimize, nerede mutlu olacağımıza iç sesimizi dinleyerek karar veriyoruz.
Kendi sınırlarımızı çok iyi tanıdığımızdan dolayı kimsenin suistimal etmesine de izin vermiyoruz bu yaşlarda.
Ekonomik olarak da kendine yetebiliyorsan eğer, kimselere eyvallahın kalmıyor.
Huzuru kendinde bulacağını öyle güzel deneyimlediğin bir yaş oluyor ki değmeyin keyfimize...
Bu yaşlarda tek başına çoğalabilmeyi şahane beceriyorsun. Lüzumsuz kalabalıklar, gereksiz sohbetler istemiyorsun. Az, sade ve samimi olanı tercih ediyorsun ki bu hal evine, giyim tarzına, sohbetine dahi yansıyor.
Ve belki de ilk defa kimseye kendini kanıtlamak zorunda olmadığını anlıyorsun.
Hafif bir gülümseyişle "ben de böyleyim işte" deyip geçiştiriyorsun gereksiz dayatmaları...
En mühimi de kimseye kendini beğendirmek gibi bir çaban olmuyor. Öz bakımını, sporunu, makyajını kendin için yapıyorsun çünkü kendi değerini geç de olsa idrak ettiğin, aynalarla barıştığın yaşta oluyorsun.
Tercih edebilme lüksü senin oluyor artık ki bu yeri geldiğinde "HAYIR" demeyi de öğretiyor sana.
Evet bir şeyler değişiyor içeride. Menopozun azizliği, beyazlayan saç telleri, eski parlaklığını yitiren cilt, kilo vermenin zorlaşması, uzun süren hastalık semptomları derken garip bir anaforun içine girildiği aşikâr.
Fakat tüm bu korkular zamanla yerini kabullenişe bırakıyor ki aydınlanma da o vakit başlıyor.
Kadın - beden bilgeliğinde BIRAKMAK vardır esasında. Her ay yaşanılan adet döngüsünde, çocuğu doğurma anında olduğu gibi... Anatomik olarak var olan bu özellik ne yapar eder, yaşadığı hayatta kadına yol gösterir. Boşanmak bile kadının bırakabilme gücüne dayanır. Nihayetinde hiçbir erkek boşanmayı kolay kolay talep etmez.
Bu yaşlar esasında yaşanması gereken en keyifli zamanlar. Hak edilmiş, telaşsız ve diretmeden yaşanılacak bir hayatın anahtarı 50'li yaşlar...
İspat telaşın yok, bunu da başarmalıyım diyen gençlik hezeyanın yok. Bunların yerine; tecrübelerin, biriktirdiğin güzel dostlukların, sezgilerin ve ne istediğini bilen kontrollü bir cesaretin var.
Bundan sonra kalem artık bizim elimizde. Senaryoyu istediğimiz gibi yazabiliriz.
Artık kendimize izin verme zamanı. Yavaşlama ve sakinleşme izni.
Bir sabah kahvesinden, bir gün doğumundan, tadını çıkara çıkara keyiflenme izni gibi...
Ve aynı zamanda yeniden başlama izni...
50'den sonra hayat bize ikinci bir şans veriyor adeta. Belki de bu perde hayatın en sahici, en SEN olan bölümü ki yaşanması, kutlanması, çoğaltılıp parlatılması gerekiyor.
O zaman açılsın bakalım ikinci perde.
VE PERDEEEE.
Ocak /2026
