YAZAN: Emine KAMÇI
Poyraz yine iş başında, deniz tüm görkemiyle oradaydı. Güneşten almış olduğu pırıltıları bir ayna örneği geri yansıtıyordu. Bir süre sonra aynanın yüzü buruşmaya, gölgelenmeye başladı. İnsanlar bu yüzeyi yırtarak suya atladılar. Uzaktan bakılınca yalnızca kafalar seçiliyor, bu görünüm adeta bir patates tarlasını andırıyordu. Ancak, toprağın altındaki değil, yüzeye çıkarılmış patateslerdi bunlar.
Çoluk çocuk hep oradaydı. Açıklarda da yüzenler vardı. Ansızın alçaklardan birkaç uçak uçmaya başladı. Garip bir durumdu bu. Bir olağandışılık seziliyordu. Az sonra da itfaiye sirenleri duyulmaya başladı. Kuşkusuz bir orman yangını çıkmıştı. Çevredeki tanıklar da bunu destekliyordu. Esmekte olan poyrazsa bu yangını çoğaltacağa benziyordu. Oturmakta olduğumuz bahçedeki her şeyi birbirine katarken, ormanda neler yapabileceği akla bile getirilmemeliydi. Daha iki gün önce Çanakkale taraflarında bir orman yangını başlamıştı. Bütün bunlar insanın aklına birkaç yıl önceki büyük Akdeniz orman yangınını getiriyordu ister istemez.
Bazı söylentilere göre, geçen yıl Urla çevresinde yine böyle bir yangın çıkmış, uçaklardan biri yangın için denizden deposuna su çekerken açıklarda yüzmekte olan birini de içine çekmiş ve sonra da sularla birlikte ateşin ortasına bırakıvermişti.
Bu anlatılanlar ister doğru olsun, ister yanlış ama ne yazık ki her çıkan yangında çok canların yandığı da bir gerçek.
Bir süre sonra yakın çevrede çıkan orman yangınının kısa zamanda söndürüldüğünü öğrendik ve rahat bir soluk aldık. Anlaşılan poyrazın kesilmesi de yangının sönmesinde önemli rol oynamıştı.
Şimdiyse bahçemiz, sakin ve huzurluydu. Rüzgâr nazlı nazlı esiyor, ağaçlardan serçelerin, kumruların, kargaların sesleri işitiliyordu. Hemen başımızın üzerinde çardak olmuş yasemin ise, o davetkar kokularını ortalığa saçıyordu. Arada bir türkü tutturan cırcır böcekleri de olmasa, keyfimize diyecek yoktu.
Güneş hızla uzaklaşıyor, patates tarlasındaki pırıltılar da o denli sönüyordu. Bir süre sonra deniz laciverte boyanınca daha önce oynaşmakta olan gölgeler de silinip kayboldu.
Şimdi artık umut çoğaltma sırasıydı. Bir sonraki güne, yarınlara ilişkin umut besleme zamanıydı. Ormanlarımızın korunduğu, ekolojik dengenin gerçek anlamda kurulduğu, tüm insanlar arasında tam eşitliğin sağlandığı, dahası, adaletin gereğince işlediği bir dünyaya kavuşmak, umudumuzun karşılığı olsun.
